LEGENDA O VLADIMIRU I KOSARI

Prica o tragicnoj ljubavi između kneza Vladimira i princeze Kosare, isprepletana istinitim  I mitskim dogadjajima,nastala je mnogo vjekova prije čuvene Šekspirove drame.

U ratu sa makedonskim carem Samuilom 997. godine knez Vladimir je zarobljen i odveden u tamnicu u grad Prespu. Po običaju careva ćerka Kosara je prala noge tamničarima I tom prilikom je ugledala kneza koji joj se učini   “slađi od meda I saća”I kaza ocu da će skočiti u jezero ako je ne uda za Vladimira. Ubrzo se I vjenčavaju  I žive u dvorcu u blizini manstira Prečista krajinska na Skadarskom jezeru.

Nakon smrti cara Samuila na presto dolazi njegov bratanić Vladislav. Novi car poziva kneza Vladimira da ga posjeti  u Prespu. Znajući da je Vladislav prevrtljiv knez zatraži da mu pošalje drveni krst  jer je “na njmu Spasitelj razapet” kao znak  da mu se ništa neće dogoditi. Vladislav uputi tri monaha sa drvenim krstom ali čim je knez dočao u Prespu bio je ubijen na vratima crkve.U trenutku pogubljenja imao je drveni krst u rukama I sa njim je sahranjen.Vladimirova žena Kosara je prenijela njegovo tijelo u manastir Prečista Krajinska I zamonašila se.Posle smrti je po svojoj želji sahranjena pokraj nogu kneza.Knez Vladimir  zbog svog bogougodnog  I hrišćanskog života je proglačen za sveca. A u  njegovu  slavu se na hiljadugodišnjicu od smrti podiže veliki  Saborni hram u Baru.

 

 

Crnogorska ljepotica u Londonu 1907. godine.

 

 

Jedan događaj posebno je proslavio  selo Godinje  u svijetu. Naime, u Londonu se 1907. godine održavalo takmičenje najljepših žena svijeta. Kralj Nikola je trebao da pošalje predstavnicu Crne Gore na to značajno takmičenje. Da bi pronašao najljepšu, kralj je poslao glasnike po crnogorskim selima da traže lijepe đevojke. Tako su naišli na lijepu Milenu Delibašić. S obzirom na tradicionalizam, njen otac se jako usprotivio slanju njegove kćerke na ovo takmičenje. Međutim, na veliko insistiranje kralja Nikole, on je morao prihvatiti ovu odluku. Milena je na takmičenju bila najzapaženija. Mnogi su se otimali za njen ostanak u Londonu i dalji angažman, a čak joj je ponuđen i brak, od strane jednog velikog bogataša. Ipak, ona se vratila u domovinu i udala za momka Lekovića iz Godinja. Kada je kralj Nikola upitao, zašto se nije udala tamo, ona je odgovorila da je kralj nije poslao da se tamo uda, već da prikaže crnogorsku ljepotu. I danas se u Godinju, u jednoj od kuća Lekovića, čuvaju slike i isječci iz poznatih svjetskih novina, koje su objavile priču o ovoj prelijepoj Crnogorki, koja je odbila bogatstvo i slavu, i vratila se da živi u Crnu Goru, u veoma teškim uslovima.

Bar

„Slavni grad Bar“, kako ga je nazvao Stevan  Nemanjić Prvovjenčani, ima dugu i burnu istoriju. Brojna arheološki nalazi potvrdjuju da je bilo naselja na ovom području u praistorijskom periodu.  Najveća potvrda je svakako  postojanje kulturnih biljaka maslina,  od kojih je jedna u blizini Starog grada stara preko 2000 godina.

Bar  je  u srednjem vijeku bio  veliki vjersko-politički i kulturni centar. U njemu su nastala naša najstarija naučna i književna djela.Sva su ona sadržana u takozvanom „Ljetopisu popa Dukljanina“ ili  „ Barskog rodoslovu“.Napisao ga je barski sveštenik po imenu Grgur u XII vijeku.“Barski rodoslov“ je svedočanstvo o postojanju različitih domaćih knjiga istorijsko-crkvene sadržine i kao takav predstavlja najstarije djelo srednjevjekovne literature Južnih Slovena.

Bar se prvi put u pisanim izvorima pominje u X vijeku pod imenom ATIBAEROS, a u XI vijeku ANTIBARIS.

Promijenio je mnoge vladare i vlastodršce. Do XI vijeka to su bili Iliri, Grci, Rimljani, Vizantijci.

Panorama

Stari grad Bar

  1. godine u čuvenoj „ Barskoj bitci“ kada je zetski vladar Vojislav potukao znatno brojniju vojsku Vizantije. Predpostavlja se da su njegovi sinovi Mihailo i Bodin krunisani u Baru.

1089.godine Barska biskupija dobija rang nadbiskupije tako da Bar postaje vjerski i politički centar i veliki konkurent Kotora i Dubrovnika.

Do 1360. godine Bar se nalazi pod vlašću Nemanjća kada grad doživljava procvat. Imao je gradsku autonomiju, statut, grb i novac.

Sredinom XIV vijeka bar postaje prestonica dinastije Balšića.U naredna dva vijeka  Bar je u nekoliko navrata bio je u sastavu Mletačke republike a povremeno u rukama despota Stefana Lazarevića , despota Đurđa Brankovića i Stjepana  Vukčićem Kosačom.

  1. godine Bar osvajaju Turci do 1878 kad ga oslobađa crnogorski kralj Nikola prilikom čega je bio veoma razoren. Tada se dio stanovništva preselio uz samu obalu gdje se formira naselje Pristan preteča novog Bara.

U poslijeratnom periodu , posebno 60 – tih godina XX vijeka Bar se razvijao kao poznati lucki centar Crne Gore i bivse Jugoslavije. Takodje, Bar je danas osim po luckom i pomorskom saobracaju, poznat i po razvoju turizma, privrede i sporta.